برگی از تاریخ معاصر
دارم کتابی از دکتر سید محمد مهدی جعفری در باره سازمان مجاهدین خلق می خوانم در بخشی از این کتاب نوشته است :
… آیت الله سید محمد رضا سعیدی در سال 1349 به شهادت رسید
اعضا و سران سابق نهضت آزادی قرار بود جلسه ای در منزل مرحوم علی بابایی با شرکت آیت الله طالقانی مهندس بازرگان، دکتر سحابی ، مهندس سحابی ، احمد صدر حاج سید جوادی ، دکتر شیبانی ، ابوالفضل حکیمی و بنده ( دکتر محمد مهدی جعفری ) درباره راه های کمک به فعالان مخالف در خارج از کشور تشکیل شود. …آیت الله طالقانی و دکتر شیبانی با تأخیر آمدند. بعد از دو ساعت تأخیر آیت الله طالقانی وارد اطاق که شد گفت این سید مظلوم را شهید کردند ! معلوم شد رژیم آیت الله سعیدی را در زندان زیر شکنجه به شهادت رسانده است. آیت الله طالقانی گفتند : «من رفتم مسجد غیاثی . در آن مجلسی تشکیل دادم مردم هم جمع شدند دکتر شیبانی هم بود به مردم گفتم هیچ صحبتی نکنید جز خواندن فاتحه . فقط فاتحه بخوانید ! مردم هم شروع کردند به فاتحه خواندن اما دکتر شیبانی طاقت نیاورد بلند شد و فریاد زد : ای مردم ! این سید بزرگوار را در زندان زیر شکنجه کشته اند و شما ساکت نشست اید ؟ همین که دکتر شیبانی این حرف را زد ، ماموران شهربانی ریختند داخل مسجد و خواستند دکتر شیبانی را بگیرند اما جمعیت شلوغ کرد و اورا فراری دادند. من به ماموران شهربانی که به جان مردم افتاده بودند تشر زدم و نهیب دادم . از مسجد آمدم بیرون. سرهنگی آمد نزدیکم و گفت : آقا ببخشید آن شخص که بود و کجا رفت ؟ با عصبانیت گفتم : به توچه که کجا رفت مگر او را بدست من سپرده بودی؟ آن سرهنگ هراسان گفت : آقا ببخشید ! می خواستم این جا شلوغ نشود. خواهش می کنم شما هم تشریف بیاورید اداره ی آگاهی. گفتم : غلط کردید من نمی آیم». یک ساعت بعد دکتر شیبانی هم آمد. گفت : جمیعت مرا فراری داد. رفتم به بیابان های پایین جوادیه و نازی آباد و از بی راهه خودم را رساندم به اینجا.
پس از آمدن آن دو نفر جلسه شروع شد. در آن جلسه نامه ی آقای ابوالحسن بنی صدر و مرحوم صادق قطب زاده مطرح شد. این دو نفر در آن سالها از فعالان مذهبی مخالف رژیم مقیم اروپا بودند.
آنان در نامه شان چنین مضمونی نوشته بودند که : ما مشغول فعالیت علیه رژیم هستیم و نیاز به کمک مالی داریم. وضع مالی ما خیلی خراب است اگر اینجا بخواهیم بیانیه تکثیر کنیم یا نامه ای به سازمان ملل و سازمان حقوق بشر بنویسیم کلی هزینه دارد و ما قادر به پرداخت آن نیستیم… ما در 24 ساعت یک وعده بیش تر غذا نمی خوریم و تمام زندگی مان را هم فدا کرده ایم اما فلان مبلغ هم بدهکار شده ایم. پس از طرح و قرائت این نامه مهندس بازرگان و آیت الله طالقانی هر دو گفتند : باید این مبلغ تأمین شود.
حادثه شهادت مرحوم آیت لله سعیدی اثرات بسیار مثبتی در جو مبارزه در آن ایام در میان نیروهای مذهبی خصوصا روشن فکران مبارز مذهبی گذاشت. همان اوقات برخی از مارکسیست ها در تلویزیون مصاحبه می کردند و به دستگاه می پیوستند. یکی از مارکسیست هایی که مبارز بود و به زندان افتاد و حتی محکوم به اعدام هم شده بود اما بعدا در زندان نتوانست مقاومت بکند و به دستگاه پیوست و در سازمان رادیو و تلویزیون مشغول به خدمت به رژیم شد پرویز نیکخواه بود. بعد از مدتی یکی دیگر از مارکسیست ها به نام کامرانی هم به نیکخواه پیوست. ما پس از شهادت آیت الله سعیدی با افتخار در این جا و آن جا می گفتیم : «مسلمان ها در زیر شکنجه از بین می روند و اما مارکسیست ها به دستگاه همکاری می کنند.»
[ کتاب مجاهدین خق از درون ص 64 نوشته دکتر سید محمد مهدی جعفری ]
… چند چیز جالب و حتی می توانم بگویم شگفت آور در او ( سعید محسن از بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ) دیدم اول اینکه بسیار توانا شده بود به طوری که تمام کتاب » راه طی شده » مهندس بازرگان را حفظ کرده بود ! دوم اینکه او اراده ی بسیار قوی و نیرومندی داشت . یکروز بعد از ظهر خیلی خسته بود به من گفت : من سیزده دقیقه می خوابم اگر دیدی بیدار نشدم سر سیزده دقیقه مرا صدا بزن. من این حرف را شوخی تلقی کردم وقتی خوابید ساعت گرفتم به خواب عمیقی فرو رفت اما دیدم درست سر سیزده دقیقه بلند شد. گفتم سعید واقعا خواب بودی؟ گفت : بله واقعا خواب بودم خودم را عادت داده ام که هر اندازه بخواهم خواب باشم . سوم اینکه می گفت : ما با مارکسیست ها بحث می کنیم طوری که طرف در وهله ی اول خیال می کند ما مارکسیست هستیم اما وقت نماز که می شود بلند می شویم نماز می خوانیم آن وقت است که طرف به اشتباه خودش پی می برد. ما مارکسیسم را آن چنان یاد گرفته ایم که مثل خودشان با حتی بهتر ازخودشان از آن آگاهی داریم . [مجاهدین خلق از دورن ص 74 ].
